Zie zee

Marijn is van de zee. Dat betekent zijn naam.
Eb en vloed. Meegaan met de stroom.
Hij gaat mee, ik moet mee.
Maar soms wil je anders.
Ga je dan terug? Of ga je verder mee?
Dat is best eng. Maar je moet wel.

Zondag waren we op het strand. Lente, maar nog harde wind. Te harde wind en opstuivend zand. Niet fijn als je stil in een rolstoel zit op de pier.
Toch even zand en zee gesnoven en daarna schuil ik met Marijn achter een duin. Aan de zeekant speelt zijn broer nog met een vriendje, steeds springend van een hoge duin.
Opwarmen in een strandcafé, waar Marijn weer tot luid en duidelijk leven komt. Hij is weer zichtbaar en hoorbaar blij en geniet van het moment.
En daarin neemt hij mij mee.
Geen gisteren en geen morgen, maar vandaag. Dit moment. Nu.

Er was een lange periode dat Marijn afwezig was en nauwelijks deel kon nemen aan het leven. Een onstuimige tijd waarin we alle zeilen moesten bijzetten om niet overspoeld te raken. Zorgen, verdriet, regelzaken.
Zoeken naar de juiste balans. Wat kan ik laten? Wat moet ik doen?
Wat heeft tijd nodig om zich te ontwikkelen en wat vraagt om actie van mij? Accepteren zoals het is of toch weer zoeken naar verbetering?
En hoe kan ik zelf nog genieten wanneer het helemaal niet goed gaat met mijn kind?
Natuurlijk ga ik door. De wereld draait door. De stroom gaat door.

Alsmaar door. Hoofd boven water en volhouden.
En dan, komt Marijn toch weer terug. ‘Hij is er weer’, zeggen we. Hij leert zichzelf opnieuw lopen, eten en drinken. Hij speelt op zijn manier, maakt weer geluid en is blij. Ongelooflijk, wat een kracht schuilt er in ons jongetje. De zorgen van gisteren heeft Marijn alweer van zich afgespoeld.

Zie zo.